Izak de Villiers is 'n bekroonde digter en oud-predikant, koerant- en tydskrifman (hy was onder meer redakteur van SARIE).
Alle illustrasies: Piet Grobler
Izak de Villiers se 'Laaste sê' voor sy dood.
Daar kom oomblikke in ’n mens se lewe dat jy skielik niks te sê het nie
Dit bly maar 'n vreemde storie hoe vroue deur die eeue op talle gebiede teruggedruk of net geïgnoreer is
Izak de Villers, oud-SARIE-redaktuer en skrywer van ons baie gewilde rubriek Laaste sê is op 27 September oorlede. Ons onthou hom met liefde en respek
Vanoggend kyk ek deur die bestoomde badkamervenster en verbeel my ek sien iets pienks buite.
Hoekom vorm die meeste mense (ek inkluis) vriendskappe wat meestal spontaan begin?
Wanneer ek aan my begindae by SARIE dink, onthou ek my totale onkunde oor die tydskrifwêreld. Om as vryskut vir ’n publikasie te werk is iets anders as om daardie einste publikasie te bestuur. Ek het nie eens behoorlik geweet hoe werk ’n rekenaar nie!
Bring 'n kamera naby my en ek kry so 'n halwe bewerasie. Dis soos om soggens leepoog in die spieël te kyk en stilweg te dink: “Is daai regtig ekke? Of val die lig maar net verkeerd?”
In my lewe moes ek al dikwels vrede maak tussen skoonma’s en skoondogters
’n Paar jaar gelede het ek rondom Paasfees hier geskryf van my pomponboom in die voortuin wat in een nag se swartryp dood is. Die blare het opgekrul en toe verkrummel. Ek kon klein takkies soos strooihalms afbreek, droog en hard